PARIJS, en verder

Bonjours messieurs et mesdames,

Het eerste reisdoel is bereikt, PARIJS!!! Mais oui, en dat hebben we gevierd met een fles champagne op de dag van aankomst donderdag 22-07-2010. We zijn best trots op onszelf en de KR21.

Bij Maastricht zijn we de Maas opgevaren. Best wel weer een grote rivier, na de Zuid-Willemsvaart. En direct als je België binnenvaart krijg je de sluis van Lanaye (in het

Nederlands Klein-Ternaayen)  

 Zicht op Luik           In Dinant aan de kade

Dat was precies genoeg om de KR21 aan te leggen, en nog wat uurtjes te slapen. Later op de dag vertrokken er wel wat jachten, zodat we een betere plek hebben gevonden. Twee dagen sigtseeing Dinant, En vanuit Dinant ben je zo in Frankrijk. De Maas is in dat gebied erg mooi, tussen de rotsen en de bossen. Bij de 1e sluis in Frankrijk(Givet) alle formaliteiten afgehandeld om daar te mogen varen. De sluiswachter sprak alleen Frans, et moi un petit peu, maar met handen en voeten en brochures kom je er samen wel uit. Hier kregen we ook een zendertje om de automatische sluizen te bedienen. De 1e tunnel. 565 meter lang, en niet verlicht. Dan moet de schijnwerper aan en je volgt de wanden.

                     sluis stort zich vol                                                             toch wel hoog 4 mtr. !!

Niet lang daarna de 1e automatische sluis. Deuren gingen netjes open,en nadat we de sluis geactiveerd hadden met de blauwe hendel netjes dicht, het water steeg zoals het hoorde, de deuren gingen netjes open, o nee, maar half en toen weer helemaal dicht. Wat nu? Dan is er nog de rode hendel, waarmee de sluis wordt stopgezet, en er altijd binnen een korte tijd een mannetje komt, althans, dat werd gezegd toen we het zendertje kregen. Nou, dat klopt, gelukkig. Om het systeem goed onder de knie te krijgen bleek de waterweg bezaaid met automatische sluizen, en ook nog een tunnel, nu wel verlicht. 

Bij aankomst direct bij de havenmeester naar een monteur gevraagd, nou die was er in die plaats ook niet, maar wel tig kilometer verderop. Dan maar eerst telefonisch overleggen met onze Nederlandse monteur. Thermostaat? Zou kunnen. De volgende dag aan het klussen geslagen, de boot lag pal in de zon. En heeeeeeeet. De thermostaat verwijderd en 2 uur laten draaien. Lijkt goed te gaan.

De volgende dag de toerist uitgehangen, mooie plaats. Maar het was zo heet, dat we rond 14.30 toch hebben losgegooid en zijn gaan varen in de hoop dat het op het water iets koeler zou zijn. Dat viel nog tegen, maar aan het einde van de middag hadden we een schitterend schaduwplekje in het kanaal bij Pont-a-Bar. En waren we eindelijk de Maas af, en op het Canal du Ardennes. Mooi, maar smal, met toch wel beroepsvaart met peniches. De sluizen zijn precies op de maten van deze schepen gebouwd zo rond 1880. De kanalen ook, met precies genoeg diepgang, maar dat vergt wel behoedzaam manouvreren van de schipper. En zeker als het schip geladen is gaat het allemaal heeeeeeeeeeel langzaam. We mochten deze dag ervaren hoe het is om achter een peniche te varen. We hebben geleerd dat je dan maar beter een pauze van 2 uur kunt gaan houden, en dan nog heb je de kans dat je er weer achter komt te hangen. In Chesne zijn we gestopt, nadat we uren achter een peniche hebben gehangen.

De volgende dag, zaterdag 10 juli, hebben we kennisgemaakt met de eerste sluizentrap. 27 sluizen op een afstand van 9 km. Je hebt tussendoor geen tijd om iets te eten te maken, of rustig een sigaret te roken. We hebben er 4,5 uur over gedaan. In totaal hebben we die dag 32 sluizen gehad en zijn we 96 meter gezakt. Rethel, waar we 's avonds aankwamen had een prima supermarkt maar vonden we verder een plaats van niks. Op naar Reims, en we komen via het Canal Lateral a l'Aisne op het Canal de l'Aisne a la Marne, een hele mond vol. We hebben nog steeds geen idee hoe we daar door de 1e sluis gesignaleerd zijn. Het was een splitsing, rechtdoor naar de ene sluis om het Canal Lateral verder te volgen, en naar links een sluis om op het andere kanaal te komen. We zagen geen camera's, er was geen bel, we hadden geen zender en er hing geen draaistang. Even leek het of er een sluiswachter zat, dus heeft Rob de toeter gebruikt. Achteraf zat er niemand, maar de sluis ging toch open. Spoken? Het was een mooi gebied waar we doorheen voeren, met graanvelden in ale kleuren geel. In Reims zijn we een paar dagen gebleven, en hebben we, evenals in Nederland, op woensdag noodweer gehad. De schade voor ons bleef beperkt tot 2 handdoeken en een Gardena bezem die weg zijn gewaaid. Na Reims op weg naar Epernay hebben we de langste tunnel tot nu toe gehad, 2,3 km. Als je er in voer sprong de verlichting aan. We hadden net voor de tunnel een peniche ingehaald (opgelopen in scheepstaal).We vonden het wel raar dat hij de tunnel niet invoer, dat zou een mooi gezicht zijn geweest als het licht van de ingang geblokkeerd werd door een groot schip. Toen we de tunnel uitvoeren stond daar een tunnelwachter die druk aan het gebaren was dat we langzamer moesten varen, vooral ook bij de sluizen die nog komen. Dat waren er nog 8 op dit kanaal. En bij bijna allemaal hadden we problemen. In dit stuk waren er geen zendertjes, of draaistangen, of wat dan ook waarmee je zelf de sluis kon bedienen. Even dachten we dat de knop op de lantaarnpaal op de wachtplaats voor de sluis de aanmeldknop was. Ook dat was niet zo, je kon er de lantaarnpalen mee aan doen ´s avonds. Nadat we bij de vijfde sluis weer de centrale moesten oproepen, en er een peniche aan de andere kant lag te wachten, hard toeterend dat we moesten opschieten, kwam er een sluiswachter die ons heel precies ging uitleggen hoe deze sluizenrij werkt. Namelijk met een oog, waar je langs vaart bij het in- en uitvaren van de sluis. Deze ogen zaten net iets hoger, en de KR21 is sowieso al niet groot (6.30 m) maar waarschijnlijk zag het oog alleen de opbouw, en die is nog geen 2m, en dan werd het hele systeem niet op de juiste wijze in werking gezet. Of we alsjeblieft voor het oog heeeeeeeeeeel langzaam wilden varen en liever nog even stoppen en zwaaien met een tuinstoelkussen voor het oog, want we ontregelden alle sluizen, en bleek achteraf dus ook de tunnel.Weer een ervaring rijker. Eenmaal op de Canal lateral a Marne hebben we geen problemen met sluizen meer gehad. Wel met een aanlegplaats, vlak voor een sluis. Volgens de kaart was daar een aanlegplaats, en het tijdstip was prima. Mooie brede grasstrook, met grote bolders, zoals voor vrachtschepen. Er lagen verder geen schepen, maar dat zag je wel vaker. Dicht bij de kant een onheilspellend geluid onder de boot. Winkelwagentje of fiets. Nou, dan gaan we een paar meter verderop liggen. Tsja, weer een onheilspellend geluid, en we komen niet helemaal aan de kant met de boot. Dan toch die fiets die nu ergens anders vastgehaakt zit? Rob te water, met zaklamp en duikbril om te kijken wat er onder de boot aan de hand is. Heel voorzichtig, want je weet maar nooit hoe de rivierbodem is. Die is dichter bij dan gedacht, hij stond slechts tot zijn knieen in het water. We hadden dus de grond geraakt, en daar is dat grindgrond, en dat geeft een akelig geluid. Teruggevaren naar het echte jachthaventje, wat we al gepasseerd waren en daar de nacht doorgebracht. Zeer goed geslapen na een dag verder naar de Marne en Epernay, champagnehoofdstad. Met leuk haventje.

Na Epernay kregen we een soort sluis die we nog niet hadden gehad, namelijk met schuine muren. Iemand had ooit bedacht dat dat handiger zou zijn, met name voor de vrachtboten.Er zijn er dan ook een aantal gebouwd, maar zeker voor jachten is het niet handig. Dat hebben ze nu opgelost door in de sluis een drijfsteigertje te leggen, voor ons groot genoeg, maar bij de grotere en echt grote jachten vraag ik me af hoe ze daar aanmeren. De Marne is na Epernay omgeven door heuvels vol met wijngaarden. Erg mooi. En het blijft maar warm. Gelukkig heeft Rob met een dompelpompje en het kopje van de douchezak een douche gefabriceerd, die als we in de sluis liggen in het water wordt gegooid zodat we onszelf en het bootje kunnen afspoelen. Rob gaat ook wel zwemmen achter het bootje. Via Meaux, leuk stadje met mooie haven, en Lagny, zijn we dan donderdag 22 juli aangekomen in Parijs.